Dasayev inancı haqda: Müsəlmanam, həmişə qapıya Quran qoyurdum, İspaniyada oğurladılar

“Spartak”, “Sevilya” və SSRİ millisinin keçmiş qapıçısı Rinat Dasayev dinə münasibətindən danışıb.

Publika.az xəbər verir ki, Dasayev bu barədə “Sports”a verdiyi müsahibədə bildirib.

– Daxili hissləriniz baxımından sizin üçün ən güclü il hansı olub?

-1982. Bir də 1988-ci ildə, Avropa çempionatının finalına çıxdığımız zaman.

– Bəs ən çətin dövr hansı idi?

– 1986. Dünya Kubokundan əvvəl bizim Eduard Malofeyev adlı məşqçimiz var idi. Sonra onu işdən çıxardılar və Valeri Vasilyeviç Lobanovski gəldi. Məni 1982-ci il Dünya Kubokundan tanısa da, milli komandada üç məşqçinin olduğu zaman ( Konstantin Beskov, Valeri Lobanovski və Nodar Axalkatsi), yenə də narahat idim. Artıq əsas oyunçu olmasaydım necə olardı? Amma çox çalışdım və Valeri Vasilyeviçə bir nömrəli olmağa layiq olduğumu sübut etdim. Çətin idi.

İlk oyundan əvvəl orada bəzi sağlamlıq problemləri var idi. Bir növ ciddi allergiyam var idi, ləkələrlə örtülmüşdüm. Düşünürəm ki, hamı çiyələk yesə də, heç kimin problemi olmasa da, bu, çiyələklərə qarşı idi. Həkimlər səhər gəlib dedilər: “Səni xəstəxanaya yerləşdirməliyik”. Beləliklə, məni xəstəxanaya yerləşdirdilər və 12 saat venadaxili qəbulda keçirdim.

Həmin axşam həkimimiz Saveliy Mışalov gəldi. Ona dedim: “Deyəsən, oynamayacağam” Çox əsəbi vəziyyətdə idim. Hazırlaşırsan, gözləyirsən və sonra bu baş verir. Mışalov mənə işarə etdi: “Narahat olma, sabah hər şeyi biləcəksən”.

Oyundan əvvəl Lobanovski məni səslədi: “Rinat, hamı deyir və yazır ki, sən oynamayacaqsan. Macarlar da belə düşünür. Amma sən start heyətində olacaqsan”. Biz kifayət qədər yaxşı oynadıq, mən də.

– 6:0 hesabı ilə qalib gəldik.

– Bəli. Sonradan 1/8 finalda belçikalılara qarşı qərəzli hakimliklə qarşılaşmağımız çox təəssüf doğurur. Ofsayddan iki qol vurdular. Bir anda hakim bayrağını qaldırdı, biz dayandıq, o isə bayrağı endirdi və qol sayıldı.

– Sakit, diqqətinizi cəmləməyinizə kömək edən bir növ ritual varmı?

– Quranı və ehtiyat əlcəkləri qapıya qoyurdum.

– Bu haradan gəldi?

-Mən müsəlmanam. Valideynlərim mənə bu inancı aşılayıblar. Deməzdim ki, mən qatı dindaram, amma millətimin inancına sadiqəm. İmkan daxilində məscidə gedirəm. Sonra ağlıma gəldi: niyə matça Quran aparmayım? Bəlkə kömək edər. Məsciddə dua oxundu. Və beləcə də davam etdi.

Daha sonra İspaniyada ilk Quran və ehtiyat əlcəklərim oğurlandı.

– Necə?

– Biz Kadisdə oynadıq, qalib gəldik, qeyd etməyə başladıq, mən bir neçə dəqiqəlik qapıdan uzaqlaşdım və qayıdanda onlar yox idi.

Müəllif: Tural