Gəlməyəcəklərin yasını tutmaq zəifliyin göstəricisidir

Alışdığın vərdişini, çərçivəsini aşmaqdan qorxduğun mühiti, qucaqlayıb yatdığın xatirələrini unutduqca cismi xəyanətin merkantil məqam olduğunu dərk edirsən.

Hələ 1 ay əvvəl ürəyinlə bəslədiyin əhatənə bu gün naringi içinə zorla yamaq edilən sarımsaq dişi kimi yad qalırsan.

Əsas məsələ naringinin xoş ətri, yaxud sarımsağın üfunəti də deyil. Kiminin üfunəti sənin komfort zonan da ola bilər. Əsas olan zahirən fərqlənməyən qabığının artıq yadlaşmış mühitdə içindən çürüyüb yox olmağıdır.

Nə qədər qəddar səslənsə də, canlı olan, daha doğrusu, canlı qalmağa can atan nəsnələr zaman və məkan dəyişdikcə yenilənməli, forma dəyişdirməlidir.

Yoxsa kütləşib cəmiyyətə də, özünə də ziyanlı alətə çevriləcək.

Məsələn, əminəm ki, bir zamanlar qələminizin son mürəkkəbini, çörəyinizin ən dadlı tikəsini böldüyünüz sinif yoldaşlarınızla bu gün paylaşmağa mövzu tapmırsınız.

Bu durum sizin əsla qəddar bədheybətə, daşa, dəmirə çevrildiyinizin göstəricisi deyil. Sadəcə, həyat sizi dənizin müxtəlif sahillərinə çırpıb sağ qalmağı öyrədir. Və bu bilik həyatınıza məktəbdə üyüdülüb zehninizə səpilən dərslərdən daha çox yön verir.

Mən əsla həyatının hər mərhələsində özünə yeni əhatə qazanıb, səni “sən” edənlərini unutmalısan demirəm. Bu həm də şəxsiyyətinə ağır zərbə vurmağın deməkdir.

Çünki həyatının hər ili ilə səni səndən yaxşı tanıyan seçilmişlərini, ən məhrəm anlarını ovcunu doldurub vidalaşdığın kimi, hər tamaşanın sonunda da öz tədarükünlə zaldan çıxırsan.

Yəni, indi səni dövrəyə alan 10 nəfərin biri, 1000 yarpağın ikisi, 3 dərsin bəlkə də hamısı ölənədək əlini buraxmayacaq.

Buraxsa da, üzülməməyi öyrənməlisən.

Bəzən beynindəki kitabxananın bütün romanlarını, hekayələrini, gərəkli-gərəksiz həyat hadisələrini təsvir edən şeirlərini yandırmalısan ki, yeni səhifələrini cızma-qara ilə doldurmağa taqətin qalsın.

Beynində toz basmış kitablarını səyyah kitabxananın nəməlum rəfinə qoymağı, mumiyalanmış adamlarını torpağa basdırmağı, istifadə etmədiyin kəlamlarını yelə verməyi öyrənmədən ruhun zehnini, zehnin də bədənini kifləndirəcək.

Ömür boyu gəlməyəcəklərin ardından ağlayıb, matəmə batmaq zəifliyin göstəricisidir.

Zamanı, mühiti özünə tabe edə bilmirsənsə, fiziki gücünlə öyünmə.

Çünki sevmək gəlməyəcəklərin yasını tutmaq yerinə, ona bələdiyin enerjini möhtaclara paylamaqdır.