Dostoyevski: Mən gerçəkdən allahı dərk etdim və ona qovuşdum

Görkəmli riyaziyyatçı Sofiya Kovelovskoya yazır ki, Dostoyevski ailələrinin yaxın dostu olub: "Bİz bacımla bilirdik ki, o epilepsiya xəstəliyinə mübtəladır, ancaq bu xəstəlik bizim təsəvvürümüzdə elə dəhşətli bir zəhmə malik idi ki, lap cüzi ehyamla da olsa bu məsələyə toxunmağa cəsarət etmirdik. Necə oldusa, Dostoyevski özü bu bu xəstəliyin tarixini bizə danışdı.

O dedi ki, bu xəstəlik onda sürgündə olarkən baş vermişdir. Təklik onu bərk sixirmiş, aylarla belə bir nəfərdə olsun canlı görmürmüş ki, oturub əməlli başlı söhbət eləsin. Bir dəfə qəfildən köhnə bir dostu onun yanına gəlir Görüşün sevincində hər şeyi unudurlar, vaxtın necə keçdiyini belə hiss etmədən evin kandarına oturub, söhbətin ləzzətindən bihuş olanadək danışırlar. Onlar ədəbiyyat, incəsənət və fəlsəfədən xeyli söhbət etdikdən sonra, nəhayət dini mövzüya gəlib çıxırlar. Dini mövzuda mübahisə edirlər, yoldaşı ateist idi, Dostoyevski isə dindar.

-Allah var, var!!!!- deyə Dostoyevski həyəcanla qışqırır. Elə həmin dəqiqə kilsənin zənglərinin səhər ibadətinə səsləyən cingiltisi səhərin alatoranlığında əks-səda verdi.

Fyoddor Mixayloviç dedi:

-Hiss etdim ki, göylə yer birləşdi və məni uddu. Mən gerçəkdən allahı dərk etdim və ona qovuşdum. Bəli alah var deyə qışqırdım və sonra heç nə yadımda deyil.

O söhbətini davam etdi: "Məhəmməd peyğəmbər Quranda bildririr ki, o cənnəti görmüş və orada olmuşdur. Bu həmin andır ki, aşırılan guzənin suyu dağılmır, amma o həmin əsnada Allahın evinə göz gəzdirməyə macal tapmır".