Dünyanı heyrətləndirən sədaqət hekayəsi: Düz 15 ildir ki...

Dünyanın bir çox yerində siren səsləri yüksələrkən, göy üzündə tamam başqa bir hekayə yazılır. Sərhədləri xəritələr çəkir, amma ürəklər yox... Elə buna görə də bir leyləyin qanad çırpıntısı ilə bir insanın gözləyişi arasında qurulan bağ, qarışıqlığın ortasında bizə hələ də yaxşılığın mümkün olduğunu xatırladır.

Altı min kilometrlik vəfa

Yaren Leylək qış aylarını Afrikanın isti torpaqlarında - Keniyada keçirir. Soyuq şimal küləkləri başlayanda cənuba enir; bahar yaxınlaşanda isə içindəki kompas onu yenidən şimala çağırır. Təxminən 6 min kilometrlik o uzun yol… Nil vadisini, səhraları, dənizləri, dağları aşaraq gəlir. Hər qanad çırpıntısı sanki bir dosta verilmiş söz kimidir. Onun yolçuluğu sadəcə mövsümi köç deyil, bir vəfanın hekayəsidir.

Qayıqda gözləyən dostluq

Türkiyədə - Bursanın Uluabat gölü sahilində isə bir qayıq hər il eyni səbirlə o anı gözləyir. O qayığın içində bir insan… Adem Yılmaz, ya da hamının bildiyi adı ilə Adem əmi.

On beş ildir eyni mənzərə təkrarlanır: Göy üzündə bir siluet görünür, qanadlar yavaş-yavaş enir və Yaren Adem əminin qayığına qonur. Bu il isə hər zamankından daha tez gəldi. Sanki həsrət daha ağır basırmış kimi. Sanki dünya nə qədər qarışsa da, “mən buradayam” demək istəyirmiş kimi.

Bir təsadüfdən doğan bağ

Yarenin hekayəsi əslində bir təsadüflə başladı. İllər əvvəl bir gün, bir qayığın kənarına qonmuş bir leylək… Bir neçə balığın paylaşılması… Sonra isə zaman keçdikcə bu, sadəcə bir vərdişdən daha artıq - bir dostluğa çevrildi. Fotolarda əks olunan o an artıq sadəcə bir təbiət səhnəsi deyil, sədaqətin sübutu oldu.

İnsan bəzən öz növündə tapa bilmədiyi bağlılığı bir quşun gözlərində tapa bilir. Çünki sevgi eyni dili danışmaqla bağlı deyil, eyni duyğunu daşıya bilməklə bağlıdır.

On beşinci qovuşma

Yarenin 6 min kilometrlik yol qət etməsi bizə bunu deyir: Həqiqi bağlar məsafə ilə zəifləməz.

Adem əminin hər il eyni yerdə gözləməsi isə bunu xatırladır: Sədaqət gözləməyi bacarmaqdır. On beşinci qovuşma… Dünyanın bütün qarışıqlığına baxmayaraq dəyişməyən bir görüş.

Bəlkə də buna görə Yaren hər bahar sadəcə bir leylək kimi qayıtmır. Ümid kimi qayıdır. Və biz o qayığın üzərindəki o anı görəndə, insanlığın hələ də tamamilə yox olmadığını hiss edirik.

Alper Tüydeşin kadrında əfsanəvi dostluq

Yaren və Adem əminin dostluğunu Türkiyəyə və bütün dünyaya vəhşi təbiət fotoqrafı Alper Tüydeş çatdırdı. O, uzun illər boyunca bu iki varlığın qayıq üzərindəki görüşlərinin ən xüsusi anlarını səbirlə obyektivinə köçürdü. Onun obyektivi sayəsində Yarenin qanad çırpıntısı və Adem əminin təbəssümü sadəcə bir an deyil, yaddaşlarda əbədi qalan bir sədaqət hekayəsinə çevrildi.

Yaren və Ademin unudulmaz dostluğu

Yaren adətən öz yoldaşı Nazlıdan sonra gəlirdi. Əvvəl Nazlı görünür, yuvanı yoxlayır, sonra isə Yaren uçub gəlirdi. Bu il isə qayda dəyişdi. Yaren həmişəkindən daha tez qayıtdı. Onun bahar tam gəlməmişdən əvvəl qayıtması sanki həsrətin tələsikliyə çevrilməsi kimidir. İndi hamı Nazlını gözləyir, onun da tezliklə gələcəyi gözlənilir.

Hər il yuvada bir neçə bala böyüyür. Nazlı və Yaren onları səbirlə bəsləyir, qanadlandırır, yay sonunda isə hamısı birlikdə göyə qalxaraq Şərqi Afrikaya doğru uzun bir səfərə çıxırlar. Fəsillər dəyişir, amma onların ailə hekayəsi hər bahar yenidən başlayır. ("Kaspi" qəzeti)