Acı espresso dadında pulsuz məsləhətçilər

Leyla Sarabi

Deyir, Tanrı bir qapını açanda, digərini bağlayır ki, həyatınıza hər iki səmtdən yel döyməsin. Düz iki dəfə qapım bağlanıb. İkisi də mənə baha başa gəlib və hər iki hadisə firəng elində cərəyan edib. Birincidə qurbanolduqlarım mətbəxin qapısını üzümüzə elə bağladılar ki, 1 sutka açılmadı. Yəqin inanmadın...

Məsələnin məğzi budur ki, fransızların atası da bazar günü qəbirdən oyanıb görüş təyin etsə, getməyəcəklər. Birincisi bazar iş günü deyil, ikincisi zəng vurub randevu almaq lazımdır. Bizim mətbəxin qapısının bağlanması İsanın mövlüd gününə təsadüf etmişdi. Mən də o ustaya atasından köynəklərcə yad olduğum üçün barmağını tərpətməyəcəkdi. Hələ yaxşı ki, mətbəxin qapısı çırpılanda içəridə qalmamışdım. Bir günü mədəsi kəsilmiş orqanizm kimi yola verib, sabahısı təmir şirkətini aradım. Nahar fasiləsi olduğundan gözləmək məcburiyyətində idim. Çünki fəhlənin də, ustanın da, lap elə prokurorun özünün də naharda dincəlmək haqqı var. Bir neçə saat sonra rəsmi görüşə gələn nazir ədalı usta əlindəki "qırmızı papağın səbəti" ilə qapımızı döydü. Süni (Qafqaz temperamentimə nəzərən) fransız etiketi ilə xoş-beş edib, sehrli sənətini açdı. Cəmi bir neçə dəqiqə vurnuxandan sonra mətbəxin qapısının cadusu çözüldü, 100 avronu da cibinə qoyub getdi. Xidmətin qiyməti bu idi, aşağı yeri yox idi, nə verərsən-verərsən söhbəti keçmirdi.

İkinci dəfə qurbanolduqlarım da məsələyə fransız qaldılar. Çünki suç sahibi öz etinasızlığım, şəxsi diqqətsizliyim idi. Evdən çıxanda açarı qapıda unutdum. Fransada giriş qapılarının çöldən dəstəyi olmur. Yenə bağlı qapılar açan qırmızı papaq şirkətinə zəng etməli idim. Əlimi telefona atanda xatırladım ki, dostlarımın eyni səbəbdən bağlanan qapılarını 1 ay əvvəl 80 avroya açıblar. Özü də rentgen filmi ilə. Nə isə bu söhbətdən zeytun yağı sürtülmüş (onda açmaq asan olur) bir pəncə sümüyünün çılpaq fotosuna bulaşmış dost əlinin yardımı ilə qurtuldum.

Ümumiyyətlə, fəhləsi də öz əməyinin dəyərini bilirsə, o məmləkətdən sizə zərər gəlməz. Məsələn, Avropada benzindoldurma məntəqələrində fəstfud kafelərində olduğu kimi özünüxidmət sistemidir. Yəni benzinin bitib, "düş, özünə xidmət elə". Servis alaçiy deyil, ya var, ya da yoxdur.

Ötən ilin bu vaxtları gənc şairlə satıcının halal kolbasa mübahisəsinə sərt reaksiya bildirənlərin biri də mən idim. Əslində, fəzası o halal kolbasadan daha geniş olan gənc "janti"nin hərəkətini indi də doğru saymıram, amma buzlarımı da əritmişəm. Çünki mən bu millətin pulsuz məsləhətçi imicindən cana doymuşam, çünki canım xalqım öz işini görməkdən başqa hər şeyə maraqlıdır.

Məsələn, mürgüləyən bədənimi oyatmaqçün sadə espresso istəyirəm, dünən əli kofe aparatına toxunan ofisiant qız acı-acı soruşur ki, ümumiyyətlə, espresso içmisiniz? Dadı çox acı olur, deyim, bilin.

İçmişəm, əzizim. Venesiyada qaldığım otellərin birindən "chek-out" edəndə yaşlı otel sahibi öz əli ilə espresso hazırlamışdı mənə. Tək mənə yox, bütün qonaqlarını espresso həzzi ilə yola salır illərdir... Hətta bir dəfə espresso hazırlayan cihazıma kapsul almaq üçün Parisin ən gözəl qəhvə butikinə girmişdim, üstəlik espresso dequstasiyasından da faydalanmışdım. Amma mən bunları sənin üzünə deməyə çəkindim. Bəs sən çəkinmədin ki, kimsə sənə belə cavab verər? Sənin də işin ən az mənim qədər xidmət sektoru deyilmi? Sənin də vəzifən üzündəki saxta təbəssümlə sifarişi qüsursuz ünvanına çatdırmaq deyilmi? Axı mən fələkdən çaldığım 30 dəqiqəmin bir saniyəsini belə sənin sadə espresso qədər acı tövsiyənə sərf etmək istəmirəm. Özümə tanıdığım vaxtım da 5 qurtumluq espresso miqdarındadır. Qanındakı Peru qəhvəsi kimi zəhəri mənə içirməklə acın azalmayacaq, mən də sənin zəhrimar üzündən bir də bura ayaq basmayacam. Naşı qəhvəm damarlarımdan axmağa başlayan kimi məsud oldum. Anladım ki, mən espressodan da çox özümlə ünsiyyətdən həzz alıram, bu səs-küylü şəhərdə ən çox özümlə tək qalmağı sevirəm, yolları dolaşıq dünyada ən çox özümü axtarıram. Yorğunluğum da, havasızlığım da özümə olan aclığımdandır. Həmin an özündən lap uzaqlarda zəhər qusan o qıza südlü, şəkərli kapuçino sifariş verib qucaqlamağım gəldi. Bir də baxdım ki, fincanın ağzına qondurduğum pomada izindən başqa heç nə qalmayıb.